مقایسهی اثرات دو روش درمانی لیزر دیاکسید کربن و کرایوتراپی ( انجماد درمانی ) در درمان زگیلهای دستگاه تناسلی خارجی
زگیلهای تناسلی یکی از شایع ترین بیماریهای آمیزشی و منتقلهی جنسی در دنیا میباشند و میتوانند بیش از دو سوم افراد را در طول دورهی فعال جنسی خود درگیر و بیمار نمایند. ویروس پاپیلومای انسانی (Human papiloma virus یا HPV) به عنوان عامل اصلی بروز و گسترش این بیماری در تمام دنیا شناخته شده است. نقش برخی تیپهای ویروس پاپیلومای انسانی در بالا بردن احتمال خطر ابتلای زنان به سرطان دهانهی رحم نیز امروزه به دقت آشکار شده است. هر چند، همچنان یک روش و پروتکل درمانی واحدی با موفقیت بالا در از بین بردن این ضایعات زگیلی و ویروس مولد آن وجود ندارد. ابداع روشهای درمانی نوین همچون استفاده از انواع مختلف لیزر، خود مبحث جدیدی را در این حیطه باز کرده است. هدف ما از انجام این مطالعه مقایسهی دو روش درمانی استفاده از لیزر دی اکسید کربن و کرایوتراپی (انجماد درمانی) در از بین بردن ضایعات زگیلی دستگاه تناسلی خارجی بود.
روشهای درمان زگیلهای دستگاه تناسلی
در این مطالعهی تصادفی شدهی شاهددار تعداد 160 بیمار دارای زگیل تناسلی مراجعهکننده به درمانگاه بیمارستان دانشگاهی ما که شرایط ورود به مطالعه را دارا بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. ویژگیهای اولیهی ضایعات، پاسخ به درمان ضایعات به معنی عاری شدن از ضایعه، میزان عود و عوارض در بین دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت.
یافتههای پزشکی
76 ضایعه (95 درصد) در گروه لیزر دیاکسید کربن و 37 ضایعه (2/46 درصد) در گروه کرایوتراپی به طورکامل از پوست پاکسازی شدند. این میزان پاسخ به درمان به شکل معنیداری در گروه لیزر درمانی بالاتر بود (001/0 > P). در گروه لیزر درمانی، 95 درصد ضایعات با یک بار درمان پاکسازی شدند. در حالی که در گروه کرایوتراپی، پاکسازی کامل ضایعات به ترتیب در 12 و 2/12 درصد از ضایعات به درمان بار دوم و سوم نیاز داشت. میزان عوارض در دو گروه تفاوت آماری را نشان نداد. میزان عود ضایعه پس از درمان در گروه کرایوتراپی 9/18 درصد و در گروه لیزر درمانی تنها 2/5 درصد بود (001/0 > P).
نتیجهگیری: بر اساس نتایج به دست آمده از مطالعه، اثر روش درمانی لیزر دیاکسید کربن بر روی ضایعات زگیلی دستگاه تناسلی خارجی، نزدیک به دو برابرکرایوتراپی بود و میزان بروز عود نیز در این روش به شکل معنیداری پایینتر بود.
